Της Κατερίνας Δεβεζιάδου Editor-in-Chief@Progka.com

Μετά από το πέρασμα μιας ισχυρής κακοκαιρίας που ταλαιπώρησε σε άνευ προηγουμένου βαθμό τους πολίτες και την επαύριο μίας πρότασης δυσπιστίας που καταψηφίστηκε, ξεκινά η σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων προστασίας από τον Covid19.

Η κακοκαιρία «Ελπίς» και τα παρελκόμενά της – οι εγκλωβισμένοι για 50 ώρες στην Αττική Οδό, τα χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς ρεύμα, η ορφανή Κατεχάκη, όλα προϊόντα του ανύπαρκτου σχεδιασμού και της παντελούς απουσίας συντονισμού, τρανταχτές αποδείξεις της κυβερνητικής ανικανότητας, κυριάρχησαν, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο στην επικαιρότητα των δύο τελευταίων εβδομάδων. Στον απόηχο του επιτελικού μπάχαλου, ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίζει να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας, κίνηση που εκτόξευσε στα ύψη το πολιτικό θερμόμετρο και, εννοείται, αποτελούσε την κορυφαία είδηση των τελευταίων ημερών. Σήμερα όμως, στον απόηχο της κακοκαιρίας κι αφού καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός της πρότασης δυσπιστίας που καταψηφίστηκε, η επικαιρότητα επιστρέφει στην κανονικότητα που γνωρίζει στα χρόνια του Covid, με πρώτη είδηση την σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων.

Προτού πούμε οτιδήποτε άλλο, να τονίσουμε αφ’ ενός μεν ότι η σταδιακή άρση των μέτρων ξεκινά από σήμερα Δευτέρα 31 Ιανουαρίου, αφ’ ετέρου να επισημάνουμε ότι ρητά ορίζεται «η υποχρεωτική χρήση της μάσκας σε όλους τους εξωτερικούς χώρους» αλλά και  «η τήρηση αποστάσεων ενάμισι (1,5) μέτρου μεταξύ των ατόμων [ένα (1) άτομο ανά 2 τ.μ.] σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους. Μέτρα που ούτως ή άλλως ήταν σε ισχύ τους τελευταίους μήνες.

Το βίντεο που αποτέλεσε την αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο γυρίστηκε χθες στο χιονοδρομικό του Παρνασσού. Και μπορεί μια εικόνα να αξίζει όσο χίλιες λέξεις, αλλά κάποιες φορές πρέπει να λέμε και τις λέξεις. Για να καταλαβαίνουμε μέσα σε ποια αντίφαση διατελούμε. Καμία μάσκα, καμία απόσταση, κανένας έλεγχος. Είπατε κάτι για πρωτόκολλα; Επιτρέψτε μου να καγχάσω. Και κάπου εδώ θα αναφερθώ σε μια έννοια που κινδυνεύει να χάσει την ουσιαστική σημασία της, καθώς στα χείλη του πρωθυπουργού έχει μετατραπεί σε μόνιμη καραμέλα αποποίησης ευθυνών: ατομική ευθύνη.

Μπορεί τα ημερήσια κρούσματα να παραμένουν γύρω στις 20,000, αλλά αναλογιζόμαστε τον φόρο θανάτου που πληρώνει η χώρα μας καθημερινά; Μπορούμε να κάνουμε την αναγωγή των διασωληνωμένων σε δυνάμει νεκρούς των επομένων ημερών;

Συνωστισμός στο χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού, λοιπόν. Συνωστισμός για να την κατάβαση μιας πίστας, συνωστισμός για επιβίβαση στο τελεφερίκ -35 ευρώ- με το καλημέρα σας.

Περίπου έναν μήνα πριν, σάλος έγινε για το πλαφόν στην τιμή του PCR, δήμαρχοι έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλο, αποκαλύπτοντας συμφωνίες που πέτυχαν για φθηνά μοριακά τεστ, σε τιμές κατά πολύ κατώτερες των 40 ευρώ του πλαφόν, κάνοντας τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο εν λόγω ζήτημα να φαίνονται τουλάχιστον σκανδαλώδεις.

Εννοείται πως κανείς μας δεν εντέλλεται να πει στον άλλο πώς θα ξοδέψει τα 40 ευρώ που έχει στην τσέπη του, ωστόσο είναι κάπως αντιφατικό, από τη μία –δικαίως και με το παραπάνω- να οργιζόμαστε για την –τουλάχιστον- υποκριτική στάση της κυβέρνησης στο πλαφόν των τιμών PCR, και από την άλλη να συνωστιζόμαστε στον Παρνασσό, χωρίς καμία προφύλαξη, χωρίς κανένα μέτρο, το τονίζω, για ένα σλάλομ. Το οποίο προφανώς και κοστίζει περισσότερο.

Δικαίωμα του καθενός θα μου πείτε να κάνει κουμάντο στην τσέπη του. Και θα συμφωνήσω μαζί σας. Μόνο που το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό. Ανέμελοι πολίτες μιας χώρας με ανέμελο πρωθυπουργό, εμμονικά αγκιστρωμένοι στην επιστροφή στην πολυπόθητη «κανονικότητα» . Μια κανονικότητα που προφανώς όλοι μας την έχουμε στερηθεί, κι ακόμα την στερούμαστε. Κι αυτήν την ατομική ευθύνη, που τόσο αλόγιστα την ξεστομίζει κάθε λίγο ο πρωθυπουργός μας, εμείς την έχουμε πάρει πολύ σοβαρά. Γιατί, μεταξύ άλλων, έχουμε καταλάβει ότι τελικά μόνο η ατομική ευθύνη μπορεί να μας βγάλει στην απέναντι όχθη, στην μέρα μετά τον Covid.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι πού επιλέγει ο καθένας να χαλάσει τα 40 ευρώ, σε μοριακό τεστ ή σε σλάλομ. Το ζήτημα είναι πού επιλέγει να τοποθετήσει τον εαυτό του σε σχέση με τους συνανθρώπους του.

Κράτος υπάρχει, και διέπεται από δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο στηρίζεται τόσο στην ελευθερία όσο και στη ευθύνη των πολιτών του. Και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κυβερνητικού εκπροσώπου, το ξέρουμε κι εμείς κι εκείνος, πως η Κατεχάκη είναι ευθύνη του κράτους. Απλά η κυβέρνησή του δεν ανέλαβε την δική της ευθύνη.

Αντίστοιχα, η μάσκα, οι αποστάσεις, η αποφυγή του συνωστισμού είναι ευθύνη του καθενός μας. Στη μάχη ενάντια στον Covid, όταν καθημερινά αθροίζονται θάνατοι, μην γίνεσαι Οικονόμου. Η ατομική σου ευθύνη είναι η δική σου Κατεχάκη.

Καλή σας νύχτα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ