Της Κατερίνας Δεβεζιάδου, Editor-in-Chief@Progka.com

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι σε εξέλιξη στο 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ η ψηφοφορία για τον τρόπο εκλογής του προέδρου του κόμματος αλλά και της εκλογής της κεντρικής επιτροπής.

Οι σύνεδροι καλούνται να επιλέξουν μεταξύ δύο προτάσεων διαμετρικά αντίθετων μεταξύ τους:

Από τη μία, είναι η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για άμεση εκλογή του προέδρου του κόμματος και της κεντρικής επιτροπής από τα μέλη του κόμματος, και από την άλλη, υπάρχει η πρόταση της εσωκομματικής κίνησης που αυτοαποκαλείται «Ομπρέλα» και υπογράφεται από 14 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων είναι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Ανδρέας Ξάνθος, ο Νίκος Φίλης, η Τασία Χριστοδουλίδου, ο Δημήτρης Παπαδημούλης και άλλοι και προβλέπει ότι η εκλογή του προέδρου όσο και των οργάνων του κόμματος πρέπει να γίνεται από το συνέδριο του κόμματος.

Κατ’ αρχάς, προκειμένου να μπορέσει να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση αναφορικά με τις δύο αυτές προτάσεις, υπάρχει μια εξώφθαλμη παραδοχή που πρέπει να σημειωθεί: Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή. Αν υπάρχει ένας πολιτικός άνδρας που μπορεί να ηγηθεί του χώρου της Κεντροαριστεράς και να ανατρέψει το τρενάκι του νεοφιλελεύθερου τρόμου της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των περί αυτόν, αυτός δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα.  Κι αυτό το γνωρίζουν καλά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ όλοι. Ακόμα και οι 14 της «Ομπρέλας». Γιατί λοιπόν, σε μία κομβική για την παράταξη στιγμή, επιλέγουν να διαφοροποιηθούν  τόσο εμφατικά;

Ο Αλέξης Τσίπρας προτείνει το αυτονόητο για κάθε δημοκρατικό κόμμα: άμεση εκλογή του προέδρου και των οργάνων του κόμματος από τα μέλη του κόμματος, από τη βάση δηλαδή. Η εξωστρέφεια είναι αυτή που έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ, και πώς αλλιώς θα μπορούσε να επιτευχθεί το περίφημο «άνοιγμα στην κοινωνία», αν όχι με μια άμεση ψηφοφορία;

Η «Ομπρέλα», από την πλευρά της, προτείνει η εκλογή του προέδρου και των οργάνων του κόμματος να γίνεται από το συνέδριο του κόμματος, ό,τι ίσχυε δηλαδή μέχρι σήμερα. Κατ’ ουσίαν, τι λέει δηλαδή η Ομπρέλα; Η Ομπρέλα λέει ότι τα μέλη του κόμματος μας είναι χρήσιμα ως ψηφοφόροι στις εθνικές εκλογές, αλλά δεν γίνεται να αποφασίζουν αυτά για τον πρόεδρο ή, κυρίως, για την κεντρική επιτροπή του κόμματος. Καταθέτει, δηλαδή, μια πρόταση που διέπεται από εσωστρέφεια και θέλει έναν ΣΥΡΙΖΑ που κινείται από εσωτερικές, κεντρομόλους δυνάμεις.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στους διαβόητους «κομματικούς μηχανισμούς».

Θα περίμενε κανείς, ότι σε ένα σχετικά «νεαρό» κόμμα, οι εσωτερικές διαδικασίες είναι πιο ανοιχτές, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα κόμμα στα Αριστερά του πολιτικού τόξου. Οι Γκρούεζες και οι καρεκλοκένταυροι, που με εφαλτήριο τον θεσμικό ρόλο τους μέσα στο κόμμα, μοχθούν για να διασφαλίσουν τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου σε έναν μεγάλο οργανισμό, πολιτικά υποπροΐόντα και κατάλοιπα ενός μακρινού (;) παρελθόντος, δεν έχουν θέση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή μήπως όχι; Γιατί, τι άλλο λόγο θα είχαν οι 14 να επιμένουν εμμονικά στην διατήρηση της διαδικασίας εκλογής των  οργάνων του κόμματος από τους συνέδρους, αν όχι την παραμονή των εσωκομματικών ηνίων στα ίδια και στα ίδια χέρια; Εσκεμμένα έχει μείνει έξω από τη διατύπωση μας η εκλογή του προέδρου, γιατί οι 14 γνωρίζουν πως είτε οι σύνεδροι ψηφίσουν είτε η βάση του κόμματος, πρόεδρος του Σύριζα θα εκλεγεί έτσι κι αλλιώς ο Αλέξης Τσίπρας. Επομένως, δεν είναι λογικό να συμπεράνει κανείς ότι το διακύβευμα για αυτούς, παραμένει η εκλογή των μελών στα κομματικά όργανα;

Η Mary Poppins, η μαγική ομπρέλα της και μία … σκέτη από Ομπρέλα

Η λέξη “ομπρέλα” με κάνει -άθελά μου- να σκέφτομαι πάντα και πρώτα την λατρεμένη μου Mary Poppins, αυτή την υπέροχη γκουβερνάντα με την μαγική ομπρελίτσα της που πάει κι έρχεται, με το φύσημα του ανέμου. Ο Ανατολικός άνεμος την φέρνει στην οικογένεια των Banks, ο Δυτικός άνεμος την παίρνει μακριά. Στο ενδιάμεσο, η Mary Poppins ζει ασύλληπτες περιπέτειες, λέει υπερ-πολυσύλλαβες, ακατανόητες, σχεδόν λέξεις και φέρνει τη χαρά και το γέλιο όπου πηγαίνει. Η Mary Poppins ανοίγει την ομπρέλα της για να πετάξει, όχι για να κρύψει κάτω από αυτήν πολιτικές μωροφιλοδοξίες και παλιακές ιδέες.

Είναι θλιβερό, και δανείζομαι εδώ την έκφραση στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, και “ανήθικο”, μια στιγμή όπως αυτή, σε μια πολιτική συγκυρία όπως η σημερινή, να ασκείται αντιπολίτευση στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης από την ίδια την αντιπολίτευση. Και μάλιστα πάνω σε μια πρόταση που προβλέπει ακόμα μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό όχι μόνο των διαδικασιών, αλλά και εν τέλει, ολόκληρης της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ

Επιμύθιον

Κανένα καταστατικό δεν αποτελεί θέσφατο. Τα καταστατικά ορίζουν και διασφαλίζουν τη διεξαγωγή διαδικασιών, τα καταστατικά υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις διαδικασίες, και όχι το αντίθετο. Κι όταν η διαδικασία χρειάζεται να πάει ένα βήμα μπροστά, τότε αλλάζει και το καταστατικό. Δεν μπορεί ένα τυφλό γράμμα να εμποδίζει μια εμπροσθοβαρή αλλαγή.

Το άνοιγμα των διαδικασιών για την εκλογή προέδρου και κομματικών οργάνων στη βάση των μελών είναι το νέο, σύγχρονο «καταστατικό» του ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Κοιτάζει μπροστά και ανοίγει στην ουσία την παράταξη στην κοινωνία. Κι όταν βρέχει δημοκρατία, καλό είναι να μην κρατάς Ομπρέλα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ