Από την προηγούμενη Παρασκευή δεν άλλαξαν και πολλά, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Στην Αττική νιώθουμε όλο και πιο ασφυκτικά τον κλοιό του κορωναϊού γύρω μας, η Τουρκία έχει ανακοινώσει νέες Navtex για τις 28 Οκτωβρίου, με ο, τι μπορεί συνεκδοχικά να σημαίνει αυτό, ο πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Όμως όποια κι αν ήταν η επικαιρότητα για αυτήν την εβδομάδα, μόνο μία είδηση ήταν αυτή που δικαίως μονοπώλησε καθε μέσο, έκλεισε κάθε δρόμο. Η απόφασή για την δίκη της Χρυσής Αυγής. Είχε νομίζω χρόνια η Δικαιοσύνη  να αγκαλιαστει με την κοινωνία.

Η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση, ο Ρουπακιας είναι ένοχος για τη δολοφονία του Παύλου Φυσσα.
Σήμερα λογικά η Ελληνική Δικαιοσύνη κλείνει τους λογαριασμούς της με την Χρυσή Αυγή. Η ελληνική κοινωνία όμως;

Το μόρφωμα, η εγκληματική οργάνωση, οι ναζί του Οκτώβρη του 2020, μόλις το 2012 ήταν πολιτικό κόμμα, με εκλεγμένους βουλευτές, καλεσμένους σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών, με προβολή και το σημαντικότερο – και χειρότερο όλων – διείσδυση στην κοινωνία.

Η Δικαιοσύνη έκανε αυτό που όφειλε, έδειξε στην Χρυσή Αυγή το δρόμο για την φυλακή. Η κοινωνία έχει πολλή δουλειά ακόμα να κάνει. Για την ακρίβεια, η δουλειά της κοινωνίας δεν σταματάει ποτέ. Κανένα άλλοθι λοιπόν για οποιαδήποτε έκφραση του φασισμού.  Αν μας δίδαξε κάτι η δολοφονία του Παύλου είναι πως το τέρας του φασισμού τρέφεται με μίσος και αίμα. Τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει μέσα από το μίσος. Ποτέ.

Την ώρα που γράφω αυτό το editorial δεν έχουν ανακοινωθεί οι ποινές, μα δεν μπορώ να μην νοσταλγησω την φράση του αειμνήστου Καραμανλή “τα ισόβια είναι ισόβια”.

Κατερίνα Δεβεζιάδου Chief Editor @Progka com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here