Της Κατερίνας Δεβεζιάδου Chief Editor@Progka.com

ΣτΣ: όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το editorial, η Σύνοδος Κορυφής δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα. Ήμουν περίπου στα μισά του κειμένου όταν δόθηκε στη δημοσιότητα το κείμενο των τελικών συμπερασμάτων. Άφησα το editorial ως είχε, γιατί τελικά, έτσι μου φαινόταν πιο φυσικό και πιο αληθινό.

Με τα μάτια στραμμένα στην Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών.

Σίγουρα θα ειπώθηκε και θα γράφτηκε πολλές φορές σήμερα. Αναρωτιέμαι πού πραγματικά μπορεί να είναι στραμμένα τα μάτια των πολιτών: στο τι θα αποφασίσει η Σύνοδος Κορυφής αναφορικά με την –τουλάχιστον –προκλητική στάση και συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο ή κατευθείαν στο Αιγαίο, εκεί που σε πραγματικό χρόνο συμβαίνουν πραγματικά γεγονότα;

Κυρώσεις για την Τουρκία ζητάει η Ελληνική Κυβέρνηση από τους εταίρους στην Σύνοδο Κορυφής, κυρώσεις δεν φαίνεται-η Γερμανία, ας πούμε- να είναι  πρόθυμη να βάλει στο τραπέζι, τουλάχιστον όχι τώρα, κυρώσεις ακούμε και κυρώσεις δεν βλέπουμε.

Η προσδοκία της Αθήνας είναι , στο κείμενο των τελικών συμπερασμάτων, να συμπεριληφθεί η λέξη κυρώσεις. Θα μπορούσε. «Δεν προβλέπονται συγκεκριμένες κυρώσεις για την ώρα».

Η κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα προβληματίζει τους Ευρωπαίους εταίρους μας, όχι όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, στον βαθμό που θα επιθυμούσαμε. Όση ώρα γράφω αυτό το editorial παρακολουθώ τη ροή ειδήσεων. Αυτή τη στιγμή μεταδίδεται η συνέντευξη του Πρωθυπουργού, κου Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ ταυτόχρονα δίνεται στην δημοσιότητα το κείμενο των τελικών συμπερασμάτων. Σταματάω να γράφω, διαβάζω το κείμενο.

Δεν συμπεριλήφθηκε.

Ένα κείμενο λιτό, που εκφράζει την «πλήρη αλληλεγγύη της Ευρώπης για Ελλάδα και Κύπρο».

Μια από τις στοιχειώδεις έννοιες της Γλωσσολογίας είναι η διάκριση ανάμεσα σε σημαίνον και σημαινόμενο. Σε μια πολύ απλοποιημένη πρόταση και για την οικονομία της συζήτησης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το σημαίνον είναι η ίδια η λέξη και σημαινόμενο η έννοια ή το αντικείμενο που περιγράφει η λέξη.

Οι έννοιες είναι αυτές που καταγράφονται στο κοινωνικό συνειδητό,  εμφορούμενες από πλείστες αποχρώσεις,  ιδεολογικές , κοινωνικές,  πολιτισμικές, συναισθηματικές, συνειρμικές. Γι’ αυτό, πολύ συχνά, μπορεί να ερμηνεύσουμε μια έννοια, ένα κείμενο, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, από την δική του οπτική γωνία, με βάση τα προσωπικά του ιδεολογικά κριτήρια. Αλλά οι λέξεις και οι έννοιες έχουν τέτοια δύναμη που ακόμα κι αν δεν ειπωθούν, ακόμα κι αν δεν διατυπωθούν, έχουν την ικανότητα να μας βασανίζουν. Μερικές φορές τα ανείπωτα είναι αυτά που έχουν σημασία, που κάνουν τη διαφορά.

Το 2015 η λέξη «διαπραγμάτευση», που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε από την νεοφυή τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έγινε τόσο κλισέ, που σχεδόν η αναφορά της  -μετά τον Ιούλιο του ’15- προκαλούσε μια κάποια ειρωνεία, αν όχι αποστροφή. Μήπως θα συμβεί κάτι αντίστοιχο τώρα με τη λέξη «κυρώσεις»;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here