της Κατερίνας Δεβεζιάδου Editor-in-Chief @Progka.com

Και δεν του φαινόταν.

Αστυνομικοί, εγκληματολόγοι, δικαστές, ψυχολόγοι, άνθρωποι καθ’ υλην και εξ αντικειμένου αρμόδιοι, είναι οι πλέον κατάλληλοι για να ρίξουν φως στο τι μετατρέπει από τη μια στιγμή στην άλλη έναν απλό καθημερινό άνθρωπο σε δολοφόνο.

Το ερώτημα όμως παραμένει, για όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους μη ειδικούς, “μα πώς το έκανε;”, “ποιος το περίμενε, δεν του φαινόταν”.

Υπάρχει όμως ακόμη ένα ερώτημα: “γιατί άλλη μία γυναίκα;”

Θα ακουστούν πολλά τις επόμενες ημέρες, θα μιλήσουν πολλοί. “Ωραίο ζευγάρι, τους καμαρώναμε”, “Καλό παιδί, δεν είχε δώσει ποτέ του δικαίωμα. “

Σε μία χώρα του Δυτικού κόσμου, με ένα από τα πλέον φιλελεύθερα συντάγματα στον κόσμο, χωρίς κάποιον υποβόσκοντα θρησκευτικό φανατισμό, τους τελευταίους 6 μήνες έχουμε 3 δολοφονίες γυναικών. Από τους συντρόφους τους. Τους άντρες τους. Τους πατεράδες των παιδιών τους. Και μετράμε. Ακόμα.

Μια ιστοσελίδα ποικίλης ύλης είχε την φαεινή ιδέα να απευθύνει στους αναγνώστες της το ερώτημα “εσείς ποιο έγκλημα μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας ως ένα έγκλημα που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία;” Όσο κι αν διαφωνούσα με την ηθική και αισθητική διάστασητου ερωτήματος, την ώρα που το διάβαζα, το μυαλό μου κατευθείαν πήγε στην στυγερή δολοφονία της Ζωής Φραντζή από τον σύζυγό της, Παναγιώτη Φραντζή. Για τους νεώτερους, η δολοφονία της Ζωής προς τα τέλη της δεκαετίας του 80 είχε πραγματικά ανατριχιάσει το πανελλήνιο, αφού ο άντρας της, -με κίνητρο, όπως ο ίδιος ομολόγησε τη ζήλεια- την στραγγάλισε και στην συνέχεια την τεμάχισε, τοποθετώντας τα μέλη της σε σακούλες σκουπιδιών. Τεράστιος ντόρος είχε γίνει και για το – τότε – αμφιλεγόμενο δισέλιδο φωτορεπορτάζ εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας της εποχής, συγκεκριμένα του Έθνους που δημοσίευσε το φωτογραφικό υλικό από τα ευρήματα της αστυνομίας…

Ήμουν πιτσιρίκι, δεν με άφησαν να πιάσω στα χέρια μου το ΕΘΝΟΣ. Χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τη βαρύτητα των γεγονότων, μπορούσα όμως, όπως κάθε παιδί, να αισθανθώ το Σκοτάδι. Και τον Φόβο. Το όνομα Φραντζής θα με στοίχειωνε για πολλά χρόνια στην ζωή μου. Για την ιστορία, ο Φραντζής καταδικάστηκε σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε το 2005…

Πολύς λόγος – ήδη τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πάρει φωτιά – θα γίνει για το πώς ανατρέφουν οι μανάδες τους γιους τους -ακόμα κι εδώ, το θέμα, όπως βλέπετε είναι πώς μεγαλώνουν οι μανάδες , και όχι οι γονείς, τους γιους…

Δεν ξέρω πώς μεγάλωσαν και πώς ανατράφηκαν, ο Φραντζής, ο Αναγνωστόπουλος. Στο τέλος της γραφής, ανήκαν σε δυο διαφορετικές γενιές, λογικά τα πρότυπα του δεύτερου θα έπρεπε να διαφέρουν από εκείνα του πρώτου. Ο Άντρας – Αφέντης. Ο πολλά βαρύς, που δεν μπορεί να δεχτεί την απόρριψη (ποσώς μας ενδιαφέρει αν έφταιγε ο ίδιος ή αν απλά ένα πρωί η σύντροφος του αποφάσισε ότι πια δεν της κάνει), αυτός ο Τύπος μπορεί τελικά να γεννηθεί και να μεγαλώσει σε οποιασδήποτε οικογένεια, σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Ένας άντρας που σήμερα είναι 32 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια κοινωνία πολύ διαφορετική από εκείνη που σε μεγάλο βαθμό παραδοσιακά πίστευε και αναπαρήγαγε το πρότυπο του Άντρα – Αφέντη.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω κατά πόσο αυτή μου η αίσθηση απηχεί τον παλμό της μέσης Ελληνικής οικογένειας, αισθάνομαι όμως πως το κυρίαρχο στοιχείο της διαπαιδαγώγησης δεν είναι ο έμφυλος διαχωρισμός. Είναι μάλλον ο Εγωισμός. Και η συνεπακόλουθη έλλειψη Ενσυναίσθησης.

Άντρες -Κτήτορες, που θεωρούν τη σύντροφό τους όχι κομμάτι του κόσμου τους, μα κτήμα τους. όχι μια αυτόνομη οντότητα, αλλά ένα εξαρτώμενο μέλος και εξάρτημα μαζί. Βαθιά απορροφημένοι από έναν αδηφάγο Εγωισμό, βλέπουν απέναντι τους όχι το έτερον ήμισυ, μα το έτερο Εγώ τους. “Σ’ αγαπώ, είμαι δική σου”, φράσεις που όλες μας έχουμε πει. Μα είμαι δική σου,σημαίνει είμαι μαζί σου, όχι με κάποιον άλλον, είμαι εδώ, για σένα. Κανείς άλλος δεν ορίζει την ύπαρξή μου, εκτός από μένα την ίδια. Και τον Θεό. Αλλά όχι εσύ.

Κάθε φορά που θα αποκαλυφθεί ένα περιστατικό έμφυλης βίας σε βάρος μας γυναίκας, κάθε φορά που θα δούμε στις ειδήσεις τη δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύντροφο, τον άντρα της-πρώην, τέως, νυν- μόνιμα οι ίδιες φράσεις επαναλαμβάνονται: “Μα γιατί δεν μίλαγε; Γιατί δεν έφευγε;”

Η Καρολάιν λοιπόν αποφάσισε να φύγει. Για λόγους που αφορούσαν την ίδια. Και το είπε. Και κατέληξε νεκρή. Κι αυτό συνέβη όχι στο Πακιστάν ή σε κάποιο χωριό της Ινδίας. Με δράστη τον ίδιο της τον άντρα. Τον πατέρα του παιδιού της. Τον άνθρωπο που επέλεξε να μοιραστεί μαζί του τη ζωή της.

Δεν υπήρξα ποτέ υπέρμαχος της ισότητας των φύλων υπό το πρίσμα των στηθόδεσμων που καίγονται σε πλατείες. Πιστεύω και βαθιά θαυμάζω τη διαφορετικότητα, όχι των φύλων, μα των ανθρώπων. Γιαυτό από νωρίς κατάλαβα ότι το ζητούμενο για να πορευτεί κάποιος μέσα στον κόσμο δεν ήταν μόνο η Ισότητα, αλλά η Δικαιοσύνη.

Εξ ορισμού μπορώ να αντιληφθώ ότι η φυσιολογία μου με καθιστά πιο μικρόσωμη από τον σύντροφό μου, καθώς μια γυναίκα με ύψος 1,65 και 50 κιλά έχει προφανώς μικρότερη μυική δύναμη από έναν γεροδεμένο άντρα 1,87 που ζυγίζει 90 κιλά. Ακόμα όμως και για γυναίκες που έχουν τη σωματική διάπλαση να τα βάλουν με έναν άντρα, το ζητούμενο μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία δεν είναι το αν μπορούμε να υπερασπιστούμε την σωματική μας ακεραιότητα αλλά και την ίδια μας τη ζωή από ένα βίαιο σύντροφο ή-μην ξεχνάμε και αυτά τα περιστατικά-πατέρα.

Το ζητούμενο είναι να μην χρειαστεί να το κάνουμε.

Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον που οι άντρες – πατέρας, παππούδες, θείοι – αγαπούσαν όχι μόνο τις γυναίκες, τις κόρες και τις αδερφές τους. Αγαπούσαν τη Γυναίκα. Αλλά όπως είπα, είχα την τύχη...

Ο Έρωτας είναι Φως. Φως που λούζει και μεταμορφώνει την ύπαρξη, την εξυψώνει, την ανεβάζει στο μεγαλείο, στην κορυφή. Είναι και Σκοτάδι. Σκοτάδι που κατακλύζει το είναι, κατατρώει την ψυχή, βυθίζει στην άβυσσο.

Δεν γίνεται όμως αυτό το σκοτάδι, όσο βαθύ και απροσπέλαστο κι αν είναι, να σπρώχνει το χέρι που μέχρι χθες αγκάλιαζε, σήμερα να αφαιρέσει μια ζωή.

Ας πάψουμε λοιπόν τα “μα ήταν καλό παιδί”, ας γυρίσουμε την πλάτη σε πρωτοσέλιδους τίτλους “ο έρωτας και η απόγνωση τον τύφλωσαν ” και άλλα συναφή.

Μια γυναίκα 20 ετών, μάνα ενός μωρού 9 μηνών, δολοφονήθηκε. Από τον άντρα της. Γιατί ήθελε να τον χωρίσει. Αυτά είναι τα γεγονότα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Μια αλήθεια που για όλους εμάς, αναπόφευκτα, μετά από καιρό, θα υποχωρήσει μέσα στη μνήμη και το συνειδητό μας. Όχι όμως και για τους γονείς της Καρολάιν. όχι και για το παιδί που άφησε πίσω της.

Και να θυμόμαστε : η Αγάπη ελευθερώνει, λυτρώνει, εξυψώνει, χαρίζει ζωή. Η Αγάπη δεν διαλύει, δεν καταστρέφει, δεν αφαιρεί τη ζωή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here