Της Κατερίνας Δεβεζιάδου Chief Editor@Progka.com

«Να’ μαστε πάλι εδώ, Ανδρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί…» Ανδρέας Μικρούτσικος – Μανώλης Ρασούλης, 1985        

Από το προηγούμενο διάγγελμα του Πρωθυπουργού, το Σάββατο 30 Οκτωβρίου, χρειάστηκαν μόλις πέντε ημέρες για να φτάσουμε σε ένα ακόμα διάγγελμα – αυτό που ήθελε να αποφύγει, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε.

Οριζόντιο lockdown λοιπόν, απαγόρευση κυκλοφορίας, ελεγχόμενες μετακινήσεις, βεβαιώσεις, sms, «σαρωτικοί έλεγχοι», διπλάσια πρόστιμα.

Επιχειρήσεις που υποχρεώνονται –ξανά, να αναστείλουν τη λειτουργία τους, ερχόμενες ίσως αντιμέτωπες με το οριστικό κλείσιμό τους, εργαζόμενοι σε αναστολή απασχόλησης που με πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις υπολογίζουν τι ποσό τους αναλογεί από τα περιβόητα 800 ευρώ, ολόκληρη η κοινωνία σε παύση.

ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΟΜΕΘΑ

Γιατί;

Γιατί η κυβέρνηση αδράνησε εγκληματικά, πέταξε εκατομμύρια ευρώ σε άχρηστες μάσκες και γελοίους περιπάτους αλλά και τηλεοπτικά κανάλια,  άνοιξε αλόγιστα κι ανεξέλεγκτα τα σύνορα, και άφησε κυριολεκτικά στη μοίρα του το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Γι’ αυτό.

Γιατί αφέθηκε να κοιτάζει  την πανδημία να καλπάζει, εκτός ελέγχου, και ο αριθμός των ΜΕΘ κοντεύει να μηδενίσει. Γι’ αυτό.

Γιατί το σύστημα των αρίστων ξέρασε μέσα στην κοινωνία το μεγαλείο του απόλυτου τίποτα.  Ασχετοσύνη και  άγνοια, αλαζονεία  και αναισθησία, ιδού οι αρετές των υπουργών του Πρωθυπουργού τους.

ΣΩΣΤΕ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ – SOS

Αυτό που ζούμε ετούτη την εποχή είναι προφανώς ο παγκόσμιος πόλεμος τη γενιάς μας – ένας υγειονομικός πόλεμος, για τον οποίο κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος. Ελπίζουμε σε ένα εμβόλιο, μα μέχρι τότε;

Δεν περιμένουμε ένα θαύμα, δεν επαφιέμεθα στην πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης – η οποία, οπωσδήποτε είναι τεράστια- αλλά πέρα από την ατομική ευθύνη, πέρα από τη συμμόρφωση σε κανόνες και περιορισμούς, με τις επιχειρήσεις κλειστές, σε αναστολή απασχόλησης, απολυμένοι- γιατί του τελευταίου διαγγέλματος του Πρωθυπουργού προηγήθηκε μπαράζ απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, κάποιοι βλέπετε ήξεραν – δεν είναι αυτονόητο ότι και η πολιτική ηγεσία πρέπει να δράσει, ακόμα και την ύστατη στιγμή; και η ύστατη στιγμή είναι ΤΩΡΑ.

Υπάρχει ένα είδος ελπίδας που ξεπερνάει και την τυφλή ελπίδα. Είναι εκείνο το συναίσθημα που έχεις όταν βλέπεις Ρωμαίο και Ιουλιέττα και προσδοκάς ότι ο Ρωμαίος θα καταλάβει πως η Ιουλιέττα απλώς κοιμάται, ενώ πολύ καλά ξέρεις το τέλος της ιστορίας. Αυτή είναι η ηλίθια ελπίδα.

Η ηλίθια ελπίδα είναι ό,τι μας έχει απομείνει.

Καλή σας μέρα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here