Της Κατερίνας Δεβεζιάδου Chief Editor @Progka.com

Η χώρα κατατρώγεται από τον κορωναϊό, όντας πια αντιμέτωπη με τετραψήφιο αριθμό κρουσμάτων. Η υγειονομική κρίση, η οικονομική κρίση, η κοινωνική κρίση. 

Δέσμιοι της πανδημίας αλλά και της αβελτηρίας των σπασμωδικών μέτρων , ασφυκτιούμε στους δρόμους, πνιγόμαστε στα σπίτια, το βλέμμα έχει γεμίσει κούραση πια.

Οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχουν φράσεις που αδυνατώ να κατανοήσω, διαβάζοντας όλη την παραφιλολογία που προηγήθηκε του διαγγέλματος του Πρωθυπουργού..  Αρχές και επιστήμονες δίνουν μάχη για να μείνει η Αττική σε επίπεδο συναγερμού 3 και να μην περάσει σε γενικό lockdown.  Θέλετε λίγο να αποσαφηνίσουμε τι σημαίνει  αυτή η πρόταση; Πότε ακριβώς δίνεται αυτή η μάχη;  Ώρες πριν ο Πρωθυπουργός απευθύνει το μήνυμά τους στους Έλληνες πολίτες; Τι είδους μάχη είναι; Πώς μπορείς να αποτρέψεις το αναπόδραστο; Το οφθαλμοφανές; Το εξώφθαλμα αναπόφευκτο; Θα μειωθούν δραματικά τα κρούσματα μέσα σε λίγες ώρες; Γιατί μόνο έτσι, αυτή είναι η συνθήκη που θα έδινε νόημα σε μια τέτοια  πρόταση. Προσπαθώ να αποφύγω σημαίνει  έχω στα χέρια μου και τα μέσα για να το επιτύχω. Αυτή τη στιγμή ποια είναι τα μέσα που υπάρχουν;;; Μάσκες και ατομική ευθύνη και υγιεινή, και επιμέρους κλείσιμο καταστημάτων, σωστά; Μα αυτά δεν έχουμε τόσον καιρό; Τότε γιατί 2,000 κρούσματα;

Είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι.

Οποιαδήποτε προσδοκία κι αν είχε γεννηθεί τις τελευταίες μέρες που βλέπαμε ότι πηγαίναμε σε διάγγελμα για νέα μέτρα, διαψεύστηκε σήμερα, γύρω στις 12:10. Το μοναδικό μέτρο που παρουσιάστηκε επί της ουσίας ήταν η εν ψυχρώ εκτέλεση της μαζικής εστίασης στα τρία μέτρα.

Ατομική ευθύνη, χαραμάδες αμέλειας , μην χτυπάτε τον Σωτήρη χτυπήστε εμένα, μικρές απόπειρες να διεγερθεί το θυμικό, για να παροπλίσει στιγμιαία τη λογική.

Όταν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις μια υγειονομική κρίση, εκτός από τον έλεγχο της διασποράς, στον οποίο υπάγονται τα μέτρα που αφορούν τον περιορισμό των δραστηριοτήτων , έστω και μονομερώς, δεν θα έπρεπε να προβλέψεις και μέτρα που να αφορούν την αντιμετώπιση του ιού αυτού καθ εαυτού; Κι εφόσον δεν έχεις, ούτε εσύ ούτε κανείς, εμβόλιο , δεν θα έπρεπε να θωρακίσεις το σύστημα υγείας της χώρας σου; Με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό γιατί  οι υγειονομικοί σου είναι στην πρώτη γραμμή από τον Μάρτιο, 8 μήνες τώρα, είναι λίγοι, δεν έχουν μέσα προστασίας –γεγονός- νοσούν και ίδιοι;; Δεν θα έπρεπε να ενισχύσεις τις ΜΕΘ, γιατί αυτές οι λίγες που είχες, εξαντλούνται; Αν σου περίσσευαν 2,000,000 ευρώ δεν θα έπρεπε να τα ρίξεις στα δημόσια νοσοκομεία, αντί σε ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια;

Είναι δυνατόν να μην έχεις προβλέψει ούτε ένα μέτρο –αλλά στην κυριολεξία -ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ – πλην της μάσκας που έτσι κι αλλιώς η χρήση της είναι καθολική-  για τα σχολεία και τα 25 παιδιά ανά τμήμα;

Πώς μπορεί να σου διαφεύγει ο συνωστισμός στις αστικές συγκοινωνίες, που δεν γίνεται από καπρίτσιο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που στοιβάζονται σε λεωφορεία, τρόλεϋ, μετρό, ηλεκτρικό, πάνε στις δουλειές τους. Ή μήπως φαντάστηκε κάποιος πως το μέτρο της υποχρεωτικής τηλεργασίας κατά το 50% του προσωπικού των επιχειρήσεων θα τηρηθεί ευλαβικά; Όσο τηρήθηκε και το 40% που ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο. Είναι πολύ εύκολο για τα όργανα της τάξης να περάσουν από έναν χώρο μαζικής εστίασης- που συνήθως είναι ισόγειος και / ή περιβάλλεται από τζαμαρία και να δουν αν τηρούνται τα μέτρα υγιεινής και προστασίας – αποστάσεις τραπεζιών, μάσκες, κλπ.,  δεν ισχύει όμως το ίδιο για τις εταιρίες, καθώς σπάνια υπάρχει άμεση οπτική επαφή με το εσωτερικό τους

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν φανταστικό φίλο ο οποίος εργάζεται σε μια εταιρία που ανήκει , για παράδειγμα, στον αμαρτωλό χώρο των ΚΕΚ, ναι αυτών των φορέων του άλλου μεγάλου φιάσκου, του voucher των επιστημόνων και των 600 ευρώ, και μάλιστα ήταν μέσα στους παρόχους που θα υλοποιούσαν εκείνη την περιβόητη κατάρτιση για το πώς ανοίγεις και κλείνεις τον υπολογιστή σου – αυτή λοιπόν η θαυμάσια εταιρία στην οποία εργάζεται ο φανταστικός μας φίλος ΔΕΝ ΤΗΡΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΒΑΘΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ούτε το μέτρο της υποχρεωτικής τηλεργασίας για το 40% του προσωπικού της, αλλά ούτε και το μέτρο που αφορά τις στοιχειώδεις αποστάσεις μεταξύ των εργαζομένων. Πλεξιγκλάς είπατε; θα αστειεύεστε βέβαια. Τι έκανε αντ’ αυτού; Με την ανακοίνωση του μέτρου για τηλεργασία, τον Σεπτέμβριο, προέβη σε απολύσεις- μαθηματικά της πλάκας, λιγότεροι απασχολούμενοι, λιγότερο το 40%, εμετός.

Αλλά ακόμα κι έτσι, κανείς από τους υπαλλήλους της  δεν βγήκε σε τηλεργασία. Μα το ζήτησαν; αναρωτιέται κάποιος. Ο φανταστικός φίλος μας  ίσως και να το ζητούσε, γιατί το όποιο εκβιαστικό δίλημμα δεν θα τον αφορούσε και τόσο –φανταστικός φίλος είναι  ό,τι θέλει μπορεί να κάνει.. Εργαζόμενοι όμως με υποχρεώσεις, δάνεια, δίδακτρα, αλήθεια, πιστεύετε θα ρίσκαραν τη δουλειά τους κι αυτά τα 600 ευρώ που μόλις και μετά βίας παίρνουν για να δουλεύουν 10ωρα χωρίς υπερωρίες, προκειμένου να ζητήσουν να υπαχθούν στο καθεστώς της τηλεργασίας; «θα σε πληρώνω εγώ για να κάθεσαι σπίτι σου, τάχα μου να δουλεύεις, κι εσύ  να φτιάχνεις γιουβαρλάκια»

Αντίθετα, σε υψηλά επίπεδα στις προτιμήσεις των εργοδοτών θα κινηθεί η αναστολή απασχόλησης.

Και σαν να μην έφτανε το διάγγελμα των μονομερών ασύμμετρων μέτρων, έχουμε και τα κάθε λογής σε εντεταλμένη υπηρεσία μέσα, να μας εξηγούν ότι κλείνει , λέει,  την εστίαση, γιατί εκεί χαλαρώνουν τα μέσα προστασίας και επειδή τρώμε και μιλάμε , πετάγονται περισσότερα σταγονίδια στον αέρα. Κι αυτό με σκονάκι σας ήρθε, παιδιά;

Κατανοώ την αγωνία της κοινωνίας, να αποδειχθούν αυτά τα μέτρα επαρκή και αποτελεσματικά ώστε να μην πάμε σε άλλα, συμφωνούμε όλοι σε αυτό. Αλλά αυτό είναι ευχή. Κι ο καθένας μπορεί να εύχεται ό, τι θέλει. Η κυβέρνηση , μπορεί σαφώς να εύχεται αλλά οφείλει και να πράττει.

Καλή σας νύχτα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here