Της Κατερίνας Δεβεζιάδου, Editor-in-Chief@Progka

Ορκίστηκαν σήμερα το μεσημέρι τα νέα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ένας ακόμα ανασχηματισμός που, προφανώς δεν διαφοροποιεί σε τίποτα την χάραξη και άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, περιέχει όμως πλείστα πολιτικά μηνύματα.

Οι Αμετακίνητοι ή αλλιώς, ο φόβος φυλάει τα έρημα

Στην πλειοψηφία του το κυβερνητικό σχήμα έμεινε ως έχει. Από τους υπουργούς που διατήρησαν τα χαρτοφυλάκια τους, αξίζει να σταθούμε σε δύο: τον Νίκο Δένδια και τη Νίκη Κεραμέως.

Όσο προφανής και αυταπόδεικτη κι αν είναι η ανικανότητα της υπουργού Παιδείας, όσο απροκάλυπτα παταγωδώς και αν έχει αποτύχει, η απομάκρυνσή της από το υπουργείο, με νωπό ακόμα το φιάσκο των Πανελληνίων και με 40,000 μαθητές εκτός πανεπιστημίων, θα συνιστούσε στην ουσία την παραδοχή της ήττας και του λάθους, όχι μόνο του δικού της , αλλά και – ίσως κυρίως – του ίδιου του πρωθυπουργού.  Βλέπετε, κριτήριο για να διατηρήσει κάποιος το υπουργείο του μπορεί να είναι ακόμα και ανικανότητά του.

Από την άλλη, ο υπουργός Εξωτερικών, κος Νίκος Δένδιας, αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Πολύς λόγος είχε γίνει τις τελευταίες μέρες για ενδεχόμενη απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Εξωτερικών. Οι ίδιοι πολιτικοί κύκλοι όμως που έκαναν λόγο για την ανάθεση κάποιου άλλου χαρτοφυλακίου στον κο Δένδια- συζητιόταν αυτό του Τουρισμού- διέρρεαν και την δυσαρέσκειά του για ένα παρόμοιο ενδεχόμενο , καθώς και την απροθυμία του γενικότερα να εγκαταλείψει το υπουργείο Εξωτερικών.

Νίκος Δένδιας - Βικιπαίδεια

Ο κος Δένδιας αποτελεί ίσως τον πλέον επιτυχημένο υπουργό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Με ψύχραιμο και συνάμα αιχμηρό λόγο, διαχειρίζεται ένα από τα πλέον ευαίσθητα χαρτοφυλάκια, ασκώντας πολιτική επί της ουσίας, με τόλμη αλλά και με σύνεση, χωρίς να διστάσει να διαφωνήσει ακόμα και με τον πρωθυπουργό. Μιλάει όταν έχει κάτι να πει, χαίρει του σεβασμού του ευρύτερου πολιτικού κόσμου, και αποδεικνύει ότι μια ήρεμη δύναμη μπορεί να έχει διεισδυτικότητα στην κοινωνία. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο παρέμεινε στο υπουργείο του.

Τα Τρία Ορφανά: The Reunion

Αν ο πρωθυπουργός επέλεξε τον κο Αποστολάκη ως υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας στην προσπάθειά του να προωθήσει την ατζέντα της συναίνεσης, θα πρέπει να έχει υπόψη του πως όσο καλά θυμόμαστε τις πολιτικές καταβολές του κου Αποστολάκη, άλλο τόσο καλά θυμόμαστε και τις πολιτικές ρίζες των κυρίων Γεωργιάδη, Βορίδη και του νέο-αφιχθέντος στην κυβέρνηση κου Πλεύρη.

Δυστυχώς για τον κο Μητσοτάκη, λίγο μετά την ανακοίνωση του ονόματος του κου Αποστολάκη, ο τελευταίος δήλωσε πως δεν μπορεί να αποδεχτεί τη θέση, καθώς δεν υπάρχει “ευρεία διακομματική συναίνεση”.

Η τραμπάλα που επεχείρησε να φτιάξει ο πρωθυπουργός μόλις έγινε αυτεπίστροφο φιάσκο. Αν φιλοδοξείς να κάνεις το περίφημο «άνοιγμα προς το Κέντρο», για να πάρεις φόρα, δεν είναι ανάγκη να πας πίσω, μα τόσο πίσω, πιο δεξιά από τη Δεξιά…, εκτός αν θέλεις να κάνεις τον Γιώργο Καρατζαφέρη να αισθάνεται περήφανος που τα τσικό του έγιναν υπουργοί.

Πάγκος και πάγος, η επιτελική πανωλεθρία

Σε έναν αγώνα μπάσκετ, ο προπονητής ξέρει πότε πρέπει να βγάλει έξω έναν παίχτη του: αν ο παίχτης τραυματιστεί, αν έχει κουραστεί, ή αν από το πρώτο 15λεπτο έχει φορτωθεί με τρία φάουλ. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους ο προπονητής βάζει έναν παίχτη του στον πάγκο.

Ο Βασίλης Κικίλιας, παλιός μπασκετμπολίστας, το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Όταν τον Ιούλιο του 2019 ορκίστηκε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ανέλαβε το υπουργείο Υγείας, ιδέα δεν είχε για αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Η ιστορία έδειξε ότι ο τέως υπουργός Υγείας δεν είχε ιδέα, γενικότερα. Η μετακίνησή του στο Υπουργείο Τουρισμού διασφαλίζει ότι τουλάχιστον το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει εδώ ο κος Κικίλιας είναι να μη βρει κάποιο σλόγκαν για την εκστρατεία του υπουργείου για το ερχόμενο καλοκαίρι εφάμιλλο του «live your myth in Greece.»

Χρειάστηκαν «μια μάνικα και δυο μπλουζάκια κοντομάνικα» ώστε ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας που ταύτισε το όνομά του και την θητεία του με την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, ο άνθρωπος  που κατάφερε να κάνει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη brand name, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, να αποκαθηλωθεί. Οι εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δασικών εκτάσεων που αποτεφρώθηκαν, οι περιουσίες που χάθηκαν, η ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε, το αλαλούμ του συντονισμού, η ανεπάρκεια των μέσων, προφανώς προσμετρήθηκαν κι αυτά για να μπει ο κος Χρυσοχοϊδης στον πάγο.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είχε να κάνει ένα πράγμα, ένα πράγμα μόνο: να προστατέψει τον πολίτη. Όπως αποδείχθηκε, ενώ μπορούσε να συντονίζει πόσες ΑΥΡΕΣ και πόσες διμοιρίες ΜΑΤ θα κατέβαιναν στο Κέντρο ή στη Νέα Σμύρνη, δεν ήταν σε θέση  ούτε καν να γνωρίζει πόσα ενάερια μέσα κατάσβεσης πυρκαγιών ήταν διαθέσιμα.

Ο Αειθαλής

Έχοντας διατρέξει μια μακρά πολιτική κούρσα καλύπτοντας στην ουσία όλο το φάσμα του πολιτικού τόξου, από γραμματέας της ΚΝΕ, στέλεχος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και στη συνέχεια του ΠΑΣΟΚ, σύμβουλος επικοινωνίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εκστρατεία του για τη διεκδίκηση της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατία, στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών, πριν τον Βορίδη, ο Τάκης Θεοδωρικάκος επάξια μπορεί να θεωρηθεί η επιτομή του αειθαλούς πολιτικού survivor, μια που σήμερα γίνεται-για δεύτερη φορά -υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αυτή τη φορά υπουργός Προστασίας του Πολίτη, παραλαμβάνοντας στην κυριολεξία καμμένη γη.

Αθόρυβος, με διακριτικό έως και δυσδιάκριτο πολιτικό ίχνος, ο κος Θεοδωρικάκος επιλέγεται από τον πρωθυπουργό σε έναν ανασχηματισμό -που σύμφωνα με αρκετούς -μπορεί να είναι ο τελευταίος πριν τις -πρόωρες-εκλογές- και αναλαμβάνει το ένα από τα δύο υπουργεία που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα το τελευταίο διάστημα. Δεν γνωρίζω ποιες ξεχωριστές πολιτικές αρετές μπορεί να διαβλέπει ο πρωθυπουργός στον κο Θεοδωρικάκο, γεγονός όμως είναι ότι ο νέος υπουργός δεν αποτελεί εμπροσθοβαρές στέλεχος της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, ούτε είναι αιρετός – για την ώρα τουλάχιστον. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο νέος υπουργός αναλαμβάνει έργο σε ένα θορυβώδες υπουργείο, με έναν πομπώδη προκάτοχο. Και το ζητούμενο, για αρχή, είναι λίγη ησυχία.

Η ώρα των υφυπουργών: Ο Nick-Die Hard και η newbie Γκάγκα

Σπάνια παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον η τοποθέτηση των υφυπουργών σε μια κυβέρνηση. Όχι όμως όταν στη θέση αυτή βρίσκεται ο Νίκος -Nick-Die Hard Χαρδαλιάς. Τέσσερα κύματα πανδημίας, εκστρατεία εμβολιασμών, Ιανός, Μήδεια, πυρκαγιές, ο Nick-Die Hard ήταν εκεί, στα κέντρα επιχειρήσεων, με μάσκα, με full metal jacket look, με κοντομάνικο ή με αντιανεμικό, με ασύρματο στο χέρι και bluetooth στο αυτί, πάντα με το ύφος του επιτελάρχη που αυτάρεσκα απολαμβάνει τον εαυτό του να κάνει το briefing των δημοσιογράφων, αλλά δεν προλαβαίνει και πολλά πολλά, γιατί τον περιμένει η μάχη στο μέτωπο. Αυτός ο ρόλος δεν υπήρχε πριν το Χαρδαλιά, αυτός ο ρόλος ήταν ο Χαρδαλιάς. Αλλά, όπως φαίνεται, τίποτα δεν πήγε καλά, με χειρότερη εξέλιξη όλων, το μπαράζ των ολέθριων πυρκαγιών. Οι άνθρωποι κάνουν τα πράγματα να γίνονται κι όταν τα πράγματα έχουν πάει κατά διαόλου, οι άνθρωποι καλά θα κάνουν να απομακρύνονται.

Ο Νίκος Χαρδαλιάς ανέλαβε ως υφυπουργός Εθνικής Αμύνης και μάλλον θα κάνουμε αρκετό καιρό να τον δούμε ξανά στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Άφησα για το τέλος το new entry της πολιτικής, την κα Ασημίνα Γκάγκα. Οι περισσότεροι γνωρίσαμε την διευθύντρια της Πνευμονολογικής Κλινικής του νοσοκομείου του Αγίου Σάββα μέσα από τις τηλεοπτικές της παρεμβάσεις αναφορικά με την πανδημία. Προσωπικά, κάθε φορά που την άκουγα να μιλάει στην τηλεόραση, καθόμουν να την ακούσω, καθώς είχε μια ηρεμία ο λόγος της, χωρίς υπερβολές και χωρίς ακροβασίες.

Ήταν αναμενόμενο ότι κάποιος από την ιατρική κοινότητα αργά ή γρήγορα θα έμπαινε σε κάποια κυβερνητική θέση. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν η κα Γκάγκα ήταν το πρώτο όνομα που τους ερχόταν στο μυαλό.Φαντάζομαι, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, όλο και περισσότερα ονόματα θα αναδύονται…

Επιμύθιον

Αν μαρτυρά κάτι ο σημερινός ανασχηματισμός, αυτό είναι σίγουρα η αμηχανία του πρωθυπουργού, όταν πρέπει από τη μία να λέει πως το επιτελικό κράτος λειτούργησε άψογα και από την άλλη να στέλνει σπίτια τους τους εμπλεκόμενους υπουργούς.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κλήθηκε να αντιμετωπίσει διαδοχικά και εν τέλει παράλληλα δύο μείζονες κρίσεις: την υγειονομική, με όλες τις οικονομικές και κοινωνικές της συνέπειες και τις-ομολογουμένως -πρωτοφανείς ταυτόχρονες πυρκαγιές, από την μία άκρη της χώρας στην άλλη.

Και στις δύο περιπτώσεις, το επιτελικό κράτος ηττήθηκε -επιτρέψτε μας τον πλεονασμό-κατά κράτος.

Η πανδημία ήταν κάτι εντελώς άγνωστο, και οι μαζεμένες φωτιές, ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο, θα πουν πολλοί.

Ναι, μα τι άλλο είναι η ευφυϊα, αν όχι η ικανότητα διαχείρισης του Αγνώστου;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here