Της Κατερίνας Δεβεζιάδου, Editor-in-Chief@Progka

Μόλις προχθές ανακοινώθηκαν οι βάσεις για την εισαγωγή στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, και ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία των πανελληνίων εξετάσεων, μια σφοδρή πολιτική διαμάχη έχει ξεσπάσει μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, με άξονα τον πρωτοφανώς μεγάλο αριθμό μαθητών- 40,000- που μένουν εκτός σχολών, απόρροια της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, κριτηρίου που εισάχθηκε από ποιαν άλλη, μα την πεφωτισμένη Υπουργό Παιδείας.

Φόντο σε όλα αυτά, η μετάβαση του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ προκειμένου να φροντίσει για την εκεί εγκατάσταση της κόρης του, η οποία θα σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Yale.

Η κα Κεραμέως, η πλέον αποτυχημένη υπουργός Παιδείας, από τη μεταπολίτευση και τούδε, και ίσως η χειρότερη επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο σύνολο των χαρτοφυλακίων που ανέθεσε από την αρχή της διακυβέρνησής του, αυτή που καιρό τώρα, με απροκάλυπτα προκλητικό τρόπο μας έδειξε ποιες είναι οι προθέσεις της απέναντι στην ανώτερη και ανώτατη δημόσια εκπαίδευση, με την εξίσωση των πτυχίων από τα ΑΕΙ ΤΕΙ και των βεβαιώσεων σπουδών – γιατί στην ουσία περί αυτού πρόκειται-  από το κάθε ιδιωτικό κολλέγιο, έδωσε τη χαριστική βολή με την περιβόητη Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, την οποία με περίσσιο θράσος υπερασπίστηκε, ενημερώνοντάς μας πως, «οι νέοι δεν εγκλωβίζονται στα Πανεπιστήμια πια. Έχουν διέξοδο και προοπτική.»

Ώστε έτσι. Οι απανταχού στην ελληνική επικράτεια φοιτητές δεν έχουν μήτε διέξοδο μήτε προοπτικές. Γιατί, κατά την κα Κεραμέως,  το ΕΚΠΑ ή το Πολυτεχνείο είναι κλουβιά. Υπουργέ, την ώρα που τα ξεστομίζετε αυτά, ακούτε τον εαυτό σας που μιλάει ή είστε πραγματικά αποχαυνωμένη και ολότελα παραδομένη στην νέο-φιλελεύθερη ιδεοληψία περί ιδιωτικοποίησης των πάντων;

Η συζήτηση αφ΄ ενός  για την αποκατάσταση της αξίας των ελληνικών πανεπιστημίων και αφ’ ετέρου για την απενοχοποίηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μου προκαλεί, ακόμα και σαν σκέψη, ανία. Και ο λόγος είναι απλός: Τα ελληνικά ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με όλες τις αγκυλώσεις που τα διέπουν, με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν, έχουν δώσει στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα, επιστήμονες, Από την άλλη, η ιδιωτική εκπαίδευση δίνει τη δυνατότητα σε όλα εκείνα τα παιδιά, που για πλείστους λόγους δεν καταλήγουν σε κάποιο κρατικό πανεπιστήμιο, να σπουδάσουν, να αποκτήσουν μια ειδικότητα. Κάθε πόρτα που ανοίγει και πίσω της υπάρχει γνώση, είναι μια πόρτα που πρέπει να παραμένει ανοιχτή, δημόσια ή ιδιωτική.

Ωστόσο, είναι ένα πράγμα να αναγνωρίζεις τις αδυναμίες του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος και ένα εντελώς άλλο να απαξιώνεις το κρατικό πανεπιστήμιο, να ακυρώνεις με το έτσι θέλω τους στόχους χιλιάδων παιδιών, εισάγοντας πρωτοφανείς αριθμητικούς συντελεστές και αλλοιώνοντας κατ’ ουσίαν το εξεταστικό αποτέλεσμα. Είναι ένα πράγμα να δώσω πανελλήνιες, να μην περάσω εκεί που θέλω, στην τελική να μην περάσω πουθενά, ή ακόμα και να μην δώσω πανελλήνιες, και με βάση τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς μου, να επιλέξω έναν ιδιωτικό φορέα για να συνεχίσω τις σπουδές μου, και ένα εντελώς άλλο πράγμα να μου κλείνεις την πόρτα στο δημόσιο πανεπιστήμιο -πάντα  με το έτσι θέλω-  και να με σπρώχνεις στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Yale ή Μπουρνάζι, όλοι έχουν δικαίωμα στις σπουδές

Το να σχολιάσεις το παιδί του πρωθυπουργού και να πεις «ναι, αλλά η κόρη του πήγε στο Yale”, είναι, εκτός από μικροπολιτική, κυρίως μικροψυχία. Απέναντι στο παιδί. Ο καθένας έχει δικαίωμα να σπουδάσει και να χρησιμοποιήσει στο έπακρο κάθε δυνατότητα που του παρέχεται. Δεν είναι αλαζονεία το να έχει ο πατέρας σου τα χρήματα για να σε στείλει να σπουδάσεις στο Yale η στο Harvard. Αλαζονεία είναι να είναι ο πατέρας σου πρωθυπουργός της χώρας και να αντιμετωπίζει τα παιδιά των άλλων ως πληβείους με πεπερασμένες κοινωνικές προοπτικές. Είναι  -τουλάχιστον – ελιτισμός και πλεονάζουσα πολιτική και κοινωνική αυθάδεια ο πρωθυπουργός της χώρας να λέει πως «δεν μπορούν και δεν πρέπει όλοι να πάνε στο πανεπιστήμιο». Ποιος θα κρίνει τον αριθμό των ανθρώπων που θα σπουδάσουν; Όχι, δεν έχουμε ξεχάσει ακόμα το Μπουρνάζι και τους ψυκτικούς, κύριε Μητσοτάκη. Ξέρετε, έχω πολλούς φίλους από τα Δυτικά προάστια, οι περισσότεροι έγιναν πολιτικοί μηχανικοί και μηχανολόγοι, σας ξενίζει κάπως, να υποθέσω;

Η υγεία και η παιδεία αποτελούν τα δύο κορυφαία κοινωνικά αγαθά. Έχω ξαναγράψει πως αν κρατήθηκε αυτή η χώρα στα πόδια της μέσα στη δίνη της πανδημίας το χρωστάει κατά κύριο λόγο στο ΕΣΥ, στους γιατρούς και τους νοσηλευτές του. Στα δημόσια νοσοκομεία, αυτά που με τόσο μένος πολεμούσαν στο παρελθόν σημερινοί υπουργοί, βουλευτές και φυσικά πολλά μέσα ενημέρωσης, αυτοί οι σύγχρονοι πολιτικοί παρατρεχάμενοι.

Η ελληνική κοινωνία έχει πίστη στην κρατική ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Αλλιώς τώρα δεν θα συζητούσαμε τις πανελλήνιες και τις ανεκδιήγητες  μεθοδεύσεις του υπουργείου Παιδείας.

Η πολύπαθη και ταλαιπωρημένη μεσαία τάξη, η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, είχε δύο άξονες πάνω στους οποίους στήριζε την ύπαρξη της: «ένα σπίτι» και «να σπουδάσεις, παιδί μου». Η κρίση του 2011 διέλυσε την μικρή και μεσαία επιχείρηση, τίναξε στον αέρα χιλιάδες νοικοκυριά, ενώ χιλιάδες στεγαστικά δάνεια έχουν πια περάσει στα χέρια διεθνών funds…

Ε δεν θα μας κλείσετε και το δρόμο προς τις σπουδές!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here